۱ آبان ۱۳۹۹ - ۰۰:۰۱

مصطفی هدایی در راستای توئیت رهبر معظم انقلاب اسلامی درباره روابط رژیم صهیونیستی و برخی حکام عرب نوشت: رسوایی که بر پیشانی شیوخ نقش بست؛ ذلت سازش.

به گزارش شبکه خبری تهران نیوز، مصطفی هدایی؛ کارشناس مسائل سیاسی در یادداشتی به موضع‌گیری جدید حساب کاربری رهبر انقلاب در توییتر پرداخت و نوشت: حساب کاربری رهبر انقلاب در توییتر، نوشته‌ای را منتشر کرد که آب بر لانه مورچگان ریخته و با واکنش‌های بسیاری روبه‌رو شده است. «ملت‌های مسلمان، #ذلت_سازش با رژیم صهیونیستی را به هیچ‌وجه تحمل نخواهند کرد. آمریکایی‌ها اگر خیال می‌کنند که مسأله‌ منطقه را به این شکل حل خواهند کرد، اشتباه می‌کنند. هر رژیمی که پشت میز مذاکره با رژیم غاصب صهیونیست بنشیند، موقعیتش در میان ملتش متزلزل خواهد شد.» ذلت سازش یکی از بهترین و گویاترین اصطلاحاتی است که در چند وقت اخیر در باب برقراری روابط میان چند کشور عربی و رژیم صهیونیستی به کار گرفته شده است. چارچوب گفتمانی رهبر معظم انقلاب درباره رژیم صهیونیستی همواره تهاجمی و مبتنی بر حقوق مسلمانان و فلسطینی‌ها بوده و یک گام نیز از آن عقب ننشسته‌اند. این ثبات سیاسی و مکتبی ناشی از روحیه انقلابی‌گری و حق‌طلبانه در جهان آنارشیک است. در چند وقت اخیر شاهد بودیم که برخی در داخل به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم قرار گرفتن ایران در مدار اقتصاد جهان و بازار آزاد را منوط به شناسایی اسرائیل به‌عنوان کشور از سوی جمهوری اسلامی ارزیابی کردند. به گمان برخی از تحلیل‌گران، ارتباط با آمریکا بابی برای شناسایی اسرائیل است. به هر حال آنچه مشخص است، راس حاکمیت در جمهوری اسلامی از جمله بزرگترین اندیشمندان منطقه و فلسطین شناسی هستند و زمانی که از ذلت سازش اعراب با اسرائیل سخن می‌گویند، به مانند پیش‌بینی نابودی اسرائیل در 25 سال آینده ناشی از شناخت عمیق و آینده‌نگرانه‌شان است. موضوعات رژیم صهیونیستی، صهیونیسم و جنایت‌های اسرائیل، در اکثر بیانات رهبر معظم انقلاب مطرح شده است و یکی از دغدغه‌های اساسی ایشان بوده است که همواره بدان اشاره داشته‌اند. تولد خائنانه این رژیم در منتهی الیه خاورمیانه و در کنار دریای مدیترانه باعث درگیری‌ها و جنگ‌های متعددی شده است. ساکنان اصلی سرزمین فلسطین، هدف توطئه صهیونیسم جهانی قرار گرفتند تا به امروز تاوان این توطئه جهانی را پس می‌دهند. روز 14 می 1948، یکی از ننگین‌ترین رخدادهای جهان روی داد و دیوید بن گورین با قرائت منشور استقلال رژیم صهیونیستی در موزه وقت تل‌آویو، شروع نکبت بار عمر این رژیم را به‌طور رسمی اعلام داشت. بلافاصله آمریکا و شوروی آن را به رسمیت شناختند و این در حالی است که در اعلامیه موجودیت رژیم جعلی اسرائیل مرز مشخصی را برای آن در نظر نگرفته است. از نظر فلسطينی‌ها اين روز يادآور روزهای تلخ يعنی اشغال سرزمين‌شان و مصادره اراضی و اولين موج آوارگی و اخراج بيش از 800 هزار فلسطينی از خانه و كاشانه‌شان است. بعد از گذشت بیش از شش دهه از موجوديت رژيم صهيونيستی و اشغال سرزمين‌هاي اشغالي شمار آوارگان، پناهندگان به 4 ميليون نفر رسيد كه همچنان بيشتر اين آوارگان در اردوگاه‌هايی در كرانه باختری، نوار غزه و ديگر كشورهای همسايه عربی زندگی می‌كنند. چشم داشت به سرزمین‌های فلسطین در قرن‌های متمادی وجود داشته و همواره یکی از گزینه‌های اصلی برای گردآمدن یهودیان جهان این سرزمین‌ها بوده است. در سال 1897 با تشکیل «نخستین کنگره جهانی صهیونیست» در شهر بازل سوئیس، صهیونیسم به‌صورت نهضت سیاسی سرتاسری در اروپا درآمد و تئودور هرتسل (1860 - 1904) سردبیر یکی از روزنامه‌های معتبر وین رهبری نهضت را در دست گرفت. وی در جزوه‌ای که در سال 1896 با عنوان “در یودن اشتات” و “کشور یهودیان” منتشر ساخته بود، خواستار تشکیل کشوری یهودی در فلسطین شده بود. حضور نظامی بریتانیا در فلسطین و توطئه‌های این کشور با صهیونیست‌ها، زمینه را برای مهاجرت یهودیان از دیگر نقاط جهان به سرزمین‌های فلسطین فراهم آورد؛ در سال 1917 وزیر خارجه بریتانیا آرتور جی بالفور اعلامیه مشهوری را منتشر کرد که بر اساس آن در نظر گرفتن فلسطین به‌عنوان سرزمینی برای یهودی‌ها مورد حمایت قرار گرفته بود. در تاریخ 29 نوامبر 1947 میلادی، سازمان ملل متحد طرح تقسیم فلسطین به دو کشور اسرائیل و فلسطین و اداره شهر اورشلیم به‌صورت بین‌المللی را تصویب کرد كه مقرر می‌كرد این منطقه بین اعراب و یهودیان به‌طور مساوی تقسیم شود و بیت‌المقدس نیز برای جلوگیری از برخورد تحت نظارت سازمان ملل قرار گیرد؛ طرحی كه موافقت سران صهیونیست و مخالفت شدید فلسطینیان و دولت‌های عرب منطقه را به‌دنبال داشت. صهیونیست‌ها در زمانی که کشورهای درگیر جنگ جهانی دوم، مشغول بازسازی خود بودند و جهان وارد عصر دوقطبی آمریکا و شوروی می‌شد، پایه‌های دولت خود را در سرزمین عربی و مسلمان فلسطین استوار می‌کرد و در شب 14 می 1948 بیانیه استقلال خود را به‌صورت عمومی اعلام کرد. آنچه که در متن منشور استقلال آمده است، بیانیه‌ای مظلومانه و طلبکارانه از جهان است که تشکیل کشور اسرائیل را مطالبه تاریخی و مذهبی دانسته ولی این اصل را فراموش کرده است که در این زمین‌ها مردمانی برای قرون متمادی زیسته‌اند و با خاک و آب آن پیوند ناگسستنی یافته‌اند. اکنون و با گذشت بیش از 70 سال از اشغال سرزمین فلسطینیان به‌دست صهیونیست‌های جنایتکار، اسرائیل غاصب از مقاومت وصف‌ناپذیر مردمان این سرزمین به عجز و استیصال افتاده است، گرچه این رژیم نامشروع از آخور دولت‌های مستکبر دنیا تغذیه می‌کند و مورد حمایت آن‌ها قرار دارد اما هرچه ظلم بیشتری در حق فلسطینیان می‌کند، افکار عمومی و ملت‌های دنیا بیش از پیش به مظلومیت مردم فلسطین و جنایت‌های اسرائیل پی می‌برند. مرور این تاریخچه کوتاه از سرگذشت 70 ساله فلسطین و اسرائیل هم نشان می‌دهد که هیچ‌گونه مداخله خارجی در سرنوشت مردم فلسطین قادر به پایان دادن به این درگیری‌ها نیست بلکه کلید حل این مشکل به‌دست مردم این سرزمین و گروه‌هایی است که از سوی مردم آن نمایندگی دارند؛ آن‌هایی که پا به پای مردم در مبارزات علیه رژیم صهیونیستی سهیم بوده و برای آن هزینه داده‌اند؛ نه کسانی مانند کشورهای خائن عربی که با امتیازگیری از صهیونیست‌ها به راحتی حاضر به عقب‌نشینی از آرمان‌های مردم فلسطین هستند. حضرت آیت‌الله خامنه‌ای شکل‌گیری، ادامه روند حیات و رفتارهای رژیم صهیونیستی را همیشه محکوم کرده‌اند و بر اساس سیاست همیشگی جمهوری اسلامی ایران، تنها راه علاج این غده سرطانی را نابودی این رژیم می‌دانند. همان‌گونه که ایشان در 19 بهمن 1381 در بیاناتی پیدایش اسرائیل را هم‌زمان با تحقیر دولت‌های عربی دانستند، ادامه این روند و بقای آن نیز به نظر با همین تحقیر در حال انجام است. «این تجربه تاریخی ملت‌های عرب است که حافظه تاریخیشان آن را ضبط کرده‌است. در جنگ بین‌الملل اول، بعضی از همین جریان‌های عربی برای این‌که استقلال به‌دست آورند، با انگلیسی‌ها - که مستکبران و مستعمران آن روز دنیا بودند - همراهی کردند. نتیجه این شد که بعد از جنگ بین‌الملل اول بلافاصله زمینه‌های پیدایش رژیم صهیونیستی به‌وجود آمد. زمینه را آماده کردند و بعد از جنگ دوم، کشور فلسطین را غصب و حکومت و دولت صهیونیستی را اعلام نمودند. در طول این مدت، علی‌رغم حمایت‌هایی که بعضی از دولت‌های عربی از غرب - روزی از انگلیس، بعداً از امریکا - کردند و همراهی‌هایی که با آن‌ها نموده‌اند، همیشه و در همه جریان‌ها طرف عربی به سود طرف صهیونیستی تحقیر شده، به او ظلم شده و فشار وارد آمده‌است. حالا ملت فلسطین، این ملت مظلوم که در مبادلات جهانی محکوم به قربانی شدن بود، به کنار و به‌جای خود؛ امت و جامعه عرب و همه حکومت‌ها و کشورهای عربی را تحقیر و تذلیل کردند.» انتهای پیام/*

برچسب‌ها

اخبار مرتبط

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
7 + 9 =