به گزارش پايگاه خبري آفتاب ري ، ماهنامه آمريكايي نشنال اينترست (منافع ملي) گزارش داد: اميرنشين هاي به شدت محافظه كار خليج فارس سريعا با قيام هاي دموكراسي خواهانه در كشورهاي خود مخالفت كردند اما اكنون به همراه تركيه حامي معارضان در سوريه شده اند. در مقابل ايران از سوريه حمايت مي كند. عده اي مي گويند ايران به جنگ شيعه و سني و فارس و عرب در منطقه دامن مي زند اما ايران به دلايل راهبردي و نه فرقه و قومي از سوريه حمايت مي كند. سوريه تنها كشور عرب منطقه بود كه در زمان حمله صدام، از ايران مثل يك متحد حمايت كرد. همه رژيم هاي ديگر عرب به ويژه اميرنشين هاي منطقه خليج (فارس) كه از دلارهاي نفتي ثروت كلاني به جيب زده بودند؛ نه تنها از عراق حمايت كردند بلكه هزينه تجهيزات نظامي «صدام حسين»، ديكتاتور مخلوع عراق، را نيز مي دادند. از اين گذشته سوريه از زمان دهه ۱۹۸۰ مجراي اصلي كمك هاي ايران به حزب الله و تا همين اواخر حماس بوده است. اين نشريه تخصصي آمريكا در ادامه خاطرنشان كرد: سياست ايران در قبال عراق و حزب الله تنها از ملاحظات فرقه اي و مذهبي ناشي نمي شود. تهران تصور مي كند روي كار بودن رژيمي دوست در بغداد مهم است سقوط صدام شيعه عراق را قدرتمندتر و خيال ايران را از بابت مشكلات امنيتي با همسايه اش راحت كرد. همه احزاب شيعه عراقي تحت امر افرادي هستند كه در زمان حكومت صدام به ايران پناه برده بودند. حزب الله لبنان روابط مذهبي و ايدئولوژيكي نزديكي با عناصر مذهبي و روحانيون ايراني دارد اما اين رابطه از منطق راهبردي نيز برخوردار است. نشنال اينترست توضيح مي دهد: حزب الله تنها قدرت عربي است كه مي تواند در برابر اسرائيل بايستد و تل آويو را از عرصه خارج كند. توانايي هاي نظامي حزب الله فرصتي به ايران مي دهد تا بتواند غيرمستقيم در برابر اسرائيل صف آرايي كند، اگر تل آويو يا واشنگتن به تاسيسات هسته اي ايران حمله كنند. اين گزارش يادآور مي شود: براي سعودي ها و متحدان اميرنشين اش در خليج (فارس) مشغول كردن ايران در باتلاق سوريه توجه و توانايي هاي تهران را عرصه سياسي خليج (فارس) منعطف مي كند. اين امر به نفع كشورهاي حاشيه خليج فارس است كه از تبعات بهار عربي بر مردم خود نگران اند. قيام مردمي در بحرين، به شدت توسط رژيم «آل خليفه» با حمايت نظامي عربستان سعودي سركوب شد. تحليلگر «نشنال اينترست» تاكيد مي كند: سوريه كارت پيروزي و برگ برنده ايران در حوزه عربي است. آمريكا مايل به بركناري اسد است اما مداخله غرب براي بركناري اسد از قدرت احتمالا باعث مي شود آمريكا و متحدانش در باتلاق سوريه گرفتار شوند و به همين دليل واشنگتن حتي براي بركناري اسد ترديد دارد. واشنگتن از اين بابت هراس دارد كه سوريه بعد از اسد به هرج و مرج و خشونتي مانند عراق مبتلا شود. تهاجم آمريكا در عراق وجهه واشنگتن را در اين كشور مخدوش كرد. به همين دليل با آن كه آمريكا لفاظي هاي ضدبشار اسد را افزايش داده و مخفيانه به مخالفان دمشق كمك مي كند، از مداخله نظامي مستقيم در سوريه صرفنظر كرده است. اين مجله آمريكايي در پايان نوشت: آمريكا و اسرائيل و عربستان در سوريه با ايران مي جنگند تا نفوذ ايران را محدود كنند و همچنين از اين مسئله براي فشار عليه برنامه هسته اي ايران استفاده مي كنند. بنابراين سوريه بخشي از درگيري بزرگ در منطقه است و سرنوشت آن توازن قدرت را تعيين مي كند. سوريه فقط بخشي از يك چالش استراتژيك مهم تر است. حمايت ايران از سوريه و حمايت آمريكا و عربستان از معارضان تنها در متن اين درگيري بزرگ تر فهميده مي شود.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
8 + 3 =