آمار فاجعه بار بی‌دندانی و بیماری های مربوط به دندان می‌تواند به عنوان شاخصی در تعیین وضع بهداشتی افراد جامعه ما محسوب شود.

به گزارش پايگاه خبري آفتاب ري به نقل از  رویداد، سیستم گزارش دهی آن هم در مقابل دوربین رسانه ها بیش از هر نهاد و وزارتخانه کشور در وزارت بهداشت فعال است. این حضور به حدی است که گاهی بیش از عملکرد وزیر و مدیران پایین دستی شاهد صدور گزارشات هستیم. اگرچه نمی شود از رفع برخی نقصان ها و بسیاری از فعالیت های مثبت این وزارتخانه چشم پوشی کرد و شرایط بهداشت و درمان کشور را مبنی بر عملکرد آن باید دارای سیری صعودی دانست؛ اما نسبت فعال نمایی و رسانه گری خانم وزیر و مدیران، به این سیر صعودی می چربد.

یکی از مسائل مهمی که در این حوزه تا کنون بسیار مهجور مانده، فقدان های مربوط به مهمترین بیماری اصلی عصر ما یعنی عوارض دهان و دندان می باشد. هنوز خدمات درمانی و بیمه ها، بسیاری از بخش های این حوزه را پوشش نمی دهند و هزینه های گزاف درمان بیماری های آن آنقدر بالاست که طبقه متوسط به پایین جامعه ترجیح می دهد به جای پیگیری درمان های ریشه ای، با درد دندان مدارا کند.

و البته هنوز فرهنگ رسیدگی به بهداشت دهان و دندان، حتی در طبقات بالای جامعه، جا نیفتاده است و بسیاری از افراد به امکان نگهداری و درمان دندان‌های آسیب‌دیده اعتقادی ندارند. بیش‌تر مردم بعد از سن ٣٠ سالگی به نحوی سعی می‌کنند با مشکل پوسیدگی دندان خود کنار بیایند و به جای برطرف کردن ریشه‌ای مشکل، با مصرف قرص‌های مسکن به هنگام درد، درمان آن را به عقب بیندازند و در نهایت زمانی که چاره‌ای جز مراجعه به دندانپزشک ندارند، کشیدن دندان را بر هر درمان دیگری ترجیح می‌دهند.

سطح پایین بهداشت و شیوع پوسیدگی و بی‌دندانی تنها مختص جامعه بالغ ایرانی نیست؛ در میان کودکان نیز وضع مشابهی حکم‌فرماست. هر کودک ایرانی در پایان ٣سالگی، ٢ دندان پوسیده دارد؛ آمار DMF در ایران (وجود دندان پرشده یا پوسیده) بیش از ٢برابر آمار جهانی است. این آمار در ایران بیش از ٤ درصد و در کشورهای پیشرفته کمتر از ٢درصد است.

تمام اینها درحالی است که مطابق اهداف سازمان بهداشت جهانی (WHO) در حوزه بهداشت دهان برای سال 2010 باید DMF افراد دوازده سال به زیر یک برسد، در هجده ساله‌ها صد در صد دندان‌ها موجود می‌بود و بی‌دندانی در افراد سی‌و پنج تا چهل‌و چهار سال کمتر از دو درصد و در افراد 65 سال به بالا کمتر از پنج درصد باشد. سی درصد افراد بالای چهل سال در ایران، دچار بی‌دندانی کامل در یک یا هر دو فک هستند.

به عبارت دیگر نزدیک به یک سوم ایرانیان میانسال بی‌دندان هستند. پنجاه تا شصت و پنج درصد آنها نیز دچار بی‌دندانی پارسیل (بدون در نظر گرفتن دندان‌های عقل) هستند. این آمار در مناطق محروم و دور افتاده که از سطح بهداشتی نسبتا مطلوبی برخوردار نیستند و آب مصرفی آنان حاوی فلوراید نیست، به دلیل رشد پوسیدگی که در نهایت منجر به از دست رفتن دندان‌ها می‌شود، چشمگیرتر است.

بی‌دندانی کامل در جامعه ایرانی اتفاق شایعی است؛ آنچنان که در هر خانواده موارد متعدی از بی‌دندانی، حتی در میان افراد میان سال و بعضا جوان، یافت می‌شود. مسئله کشیدن تمام دندان‌ها بیش‌تر از آن‌که جنبه درمانی و علت و معلولی داشته باشد، ناشی از مسائل فرهنگی و وضع اجتماعی و اقتصادی مردم دارد.

به گفته برخی از کارشناسان هنوز حتی هیچ آمار مستند و قابل دفاعی از خانواده دندان پزشکی کشور وجود ندارد.

بازار داغ تقلب: نماینده ایران در فدراسیون جهانی لیزر در دندانپزشکی مدتی پیش گفت: برخی خدمات دندانپزشکی به بیماران به عنوان درمان با لیزر ارایه می شود در حالیکه از دستگاههای دیگری استفاده شده است.

دکتر 'رضا فکر آزاد' در گزراشی افزوده بود: به عنوان مثال در برخی دندانپزشکی ها، دستگاه 'لایت کیور' که دستگاهی برای پختن مواد همرنگ دندان است و نور آبی از آن ساطع می شود به بیماران به عنوان لیزر معرفی شده و ادعا می شود که دندان آنان به وسیله لیزر پر شده است. اکنون هیچ لیزری وجود ندارد که بتوان با آن دندان را پر کرد البته شاید لیزری باشد که بتواند دندان را بتراشد.

نتایج یک مطالعه آماری:

بی‌دندانی می‌تواند به عنوان شاخصی در تعیین وضع بهداشتی افراد جامعه محسوب شود؛ به‌طوری که شیوع بی‌دندانی می‌تواند نشانه‌ای از فرهنگ پایین باشد. در جست‌وجوی عوامل موثر بر بی‌دندانی به نتایج مطالعه‌ای می‌توان اشاره کرد که در سطح شهر کاشان انجام شد، و میزان شیوع و برخی از عوامل موثر بر بی‌دندانی بر روی چهارصد نفر از افراد بالای سی‌و چند سال در کاشان بررسی کرد. نتایج نشانگر آن بود که تنها هفت‌درصد افراد تمامی دندان‌های خود را حفظ کرده بودند و نزدیک شصت‌درصد آنها دارای بی‌دندانی ناقص یا کامل بودند.

رابطه معکوس میان سطح درآمد و بهداشت دهان نشان می‌دهد طبقات پایین‌تر جامعه کمتر برای بهداشت دهان و دندان هزینه می‌کنند یا به دندان‌سازان تجربی و درمانگاه‌های خیریه که هزینه کمتری به‌آنها تحمیل می‌کند، می‌روند. پس می‌طلبد مسئولان کلینیک‌های خیریه و دندان‌سازان تجربی را از نظر کیفیت کار و کنترل عفونت تحت نظارت بیش‌تر قرار دهند یا مراکزی را که خدمات رایگان یا با قیمت مناسب ارایه می‌دهند، برای این قشر از جامعه در نظر بگیرند.

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
4 + 8 =