در روزگاران گذشته، و تا اواخر دوره حکومت ناصرالدین شاه قاجار در تهران داروخانه به مفهوم امروزی وجود نداشت و از داروهای اروپایی ابداً خبری نبود، بلکه بیشتر معالجات و درمان های پزشکی که توسط حکیم باشی ها صورت می گرفت بوسیله داروهای گیاهی انجام می گردید.

به گزارش پايگاه خبري آفتاب ري مردم که بر اساس یک سنت دیرینه به این قبیل داروها عادت نموده بودند آن ها رادر اکثر بیماری ها مورد استفاده قرار میدادند، چنانچه ناصر نجمی می نویسد: مهمترین اینگونه گیاهان دارویی عبارت بودند از: گل گاو زبان، گل بنفشه، گل ختمی، شیرخشت، گل بابونه، پرسیاوش و غیره، این گیاهان را پیرمردان و گیاه شناسان از دهات و صحراها جمع آوری کرده و به تهران می آوردند و داروفروش های مخصوص در بازار و سرگذرها با ترازو و سنگ معروف (مثقالی) به بیماران می فروختند، این دوافروش ها یا خودشان شخصاً به مریض ها داروها را تجویز کرده و می فروختند و یا اینکه از روی نسخه حکیم باشی ها دواهای مورد احتیاج را به آنان می دادند.

اما بنا به گواهی متون تاریخی برجای مانده از دوره قاجار گویا نخستین داروی خارجی که به ایران آمد «گنه گنه» بود که یک پزشک انگلیسی به نام کارمل برای عباس میرزا نایب السلطنه فرزند فتحعلی شاه وارد کرد و پس از آن اندک اندک داروهای خارجی در ابتدا برای درباریان و سپس متمولین به ایران وارد می گردید.

منبع : قدس آنلاین

انتهای پیام/ش

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
3 + 6 =